Kartka z Historii Formuły 1 - Jim Clark

Jim Clark urodził się 4 marca 1936 r. Swoje dzieciństwo spędził na wsi. Jego talent został odkryty przez przypadek przez Colina Chapmana. Clark od 1959 roku testował bolidy Lotusa w nieistniejącej już dziś Formule 2.
Kiedy Hill postanowił przejść do BRM, puste miejsce w zespole zastąpiono właśnie młodym Jimem. Szkot odnalazł się w nowym miejscu pracy. Podczas drugiego startu zdobył pierwsze punkty.
W sezonie 1962  zdobył wicemistrzostwo świata, wyżej do niego był tylko Graham Hill. Za to rok później wygrał siedem z dziesięciu wyścigów i to on stał na czele klasyfikacji kierowców. Ten sukces powtórzył jeszcze w sezonie 1965.
Jim Clark nie ograniczał się tylko do zwycięstw w Formule 1. Zdobył dwa tytuły mistrza świata oraz w 1965 roku wygrał Indianapolis 500 ( chociaż musiał zrezygnować z GP Monaco, aby pojechać do Ameryki ). Po mistrzowską koronę sięgnął również w serii wyścigów samochodów turystycznych BTCC 
Po zdobyciu tytułu przez Clarka, w Lotusie nastąpiły chude lata. Jednak w 1967 roku Clark zakończył sezon z trzecim wynikiem. W tym samym czasie do zespołu wrócił Graham Hill i zakolegował się ze Szkotem.
W kolejnym sezonie Clark był bliski zdobycia trzeciego mistrzostwa. Z oporami przystąpił do nieplanowanego wyścigu Formuły 2.
Niestety los nie pozwolił mu po raz kolejny wyciągnąć rękę po tytuł. Czytając jego biografię mam wrażenie że coś przeczuwał, jednak nie zrezygnował, pasja była silniejsza.
Podczas okrążenia treningowego jego samochód wypadł z trasy i rozbił się na pobliskich drzewach. Clark zginął na miejscu . . .
Po raz kolejny wielki kierowca poniósł śmierć robiąc to co kocha. Nie koniecznie była to Formuła 1 ale oddał życie za ściganie się. Podziwiam takich ludzi, ponieważ nie potrafią się wycofać chociaż wiedzą ze igrają ze śmiercią.


Źródło :Mistrzowie Formuły 1 i Wikipedia