" Nie jestem tu po to aby mnie lubiano, tylko aby zwyciężać" czyli o autorytetach słów kilka

Każdy z nas ma jakąś sławną osobę którą lubi i stara się być taka jak ona. Tak się składa że ja mam takich trzech ulubionych kierowców, których stawiam sobie za przykład. W tej notce postaram się ich przedstawić i opowiedzieć za co właściwie podziwiam.Kolejność jest przypadkowa.

Pierwszym takim  wzorem jest Ayrton Senna, trzykrotny mistrz świata Formuły 1. Znam go tylko z książek, ponieważ zmarł kilka lat przed moimi narodzinami. Zginął w tragicznym wypadku na torze Imola, w maju 1994 roku. Chociaż za kilka miesięcy minie dwudziesta rocznica od kąt Senny nie ma z nami na tym świecie, dużo osób o nim pamięta. Nie jest to tylko jego rodzina ale i też fani. Przyznam szczerze że to właśnie od Ayrtona Senny rozpoczęła się moja przygoda z Formułą 1. Zastanawiam się co by było gdybym raz przez przypadek nie trafiła na film biograficzny o nim. Była to gdzieś piąta albo szósta klasa podstawówki, wtedy zaczęłam się bliżej interesować się tym sportem, chociaż nałogowe oglądanie wyścigów przyszło wraz z pójściem do gimnazjum.
Za co właśnie go podziwiam ? Senna jest moim autorytetem, ponieważ pokazał mi że jeśli ma się jakąś pasję to nie powinno się z niej rezygnować i robić to co się kocha aż do śmierci, nie zważając na niebezpieczeństwo. Przed wyścigiem na Imoli wahał się czy startować. Długo się zastanawiał ale w końcu wsiadł do bolidu. Zadaje sobie teraz pytanie czy on wiedział że to Grand Prix  będzie jego ostatnim?

"Formuła 1 dostarcza Ci jedną szczególną rzecz, którą jest to że jesteś ciągle wystawiony na niebezpieczeństwo. Niebezpieczeństwo zranienia, niebezpieczeństwo utraty życia. To jest część twojego życia. Albo stawiasz temu czoła jak profesjonalista, w chłodnym stylu, albo to rzucisz. Po prostu zostawisz to i nie będziesz robić tego nigdy więcej. Niestety tak się składa, że to co robię za bardzo lubię, żeby to tak po prostu rzucić. Nie mogę tego rzucić." - Ayrton Senna 

Kolejnym kierowcą którego podziwiam jest Michael Schumacher. Nie dlatego że siedem razy był mistrzem świata w Formule 1 ani nie za te 91 wygranych wyścigów. Schumi kiedyś powiedział takie słowa, dzięki którym udało mi się przetrwać gimnazjum. No dobra, przyznaje się że dokuczano mi w szkole. Moim zdaniem pod koniec było to już istne dręczenie. Reszta klasy trzymała z nimi i jakoś woleli się ze mnie naśmiewać niż pomóc. Dyrekcja zareagowała prawidłowo ale po kilku tygodniach od interwencji było to samo więc już nie chciałam żadnej pomocy tylko czekałam na koniec roku. Gdzieś tak w trzeciej klasie trafiłam na cytat Schumachera " Nie jestem tu po to aby  mnie lubiano, jestem tu aby zwyciężać".  I tak naprawdę dzięki niemu nie poddałam się, zdałam dobrze egzamin i teraz jestem w swojej wymarzonej szkole średniej i  z ludźmi z klasy nie mam najmniejszych problemów. Zwycięstwo nie musi oznaczać przekroczenie linii mety jako pierwszy tylko uzyskanie czegoś o co się walczy. Te słowa siedmiokrotnego mistrza świata  stały się moim mottem życiowym. 

Ostatnią osobą z której biorę przykład jest Robert Kubica. Wszyscy pamiętają wypadek z lutego w 2011 roku. Mało kto wierzył że Kubica wróci do normalnego życia a co dopiero do ścigania się. Nikomu wtedy na myśl nie przyszło że zostanie mistrzem w kategorii WRC2. Swoją postawą pokazał mi że zawsze trzeba walczyć i nigdy nie należy się poddawać. Robert nie załamał się tylko zaczął pracę nad powrotem do życia sprzed wypadku. Na pewno dużo go to kosztowało ale dzięki ciężkiej pracy teraz może zasiąść do samochodu rajdowego. Być może kiedyś wróci do Formuły 1 ale dla mnie już dzisiaj jest bohaterem. Jest żywym dowodem że człowieka można oszpecić ale nigdy pokonać. 

" Kiedy spotkasz kogoś, kogo podziwiasz mogą być tego dwa skutki: mogą oni przekroczyć twoje oczekiwania albo cię rozczarować " - David Coulthard